Słowa mają moc - używaj rozważnie

fot. AdrenaLTika

 

Pamiętam dyżur, który otworzył mi oczy na Małego Pacjenta. Trafił do nas chłopiec z raną przedramienia. Miał ok. 8 lat, był bardzo przejęty. W zasadzie powinnam chyba napisać – przerażony. Na szczęście trafił na lekarza, który miał fantastyczne podejście do dzieci, a oprócz tego był oazą spokoju.
-Trzeba tą ranę szyć? Ja nie chcę, boję się!
- Jeszcze nie wiem, najpierw musimy zajrzeć. Mogę odsłonić gazik?
-Tak. Ale na pewno trzeba! Tylko nie chcecie mi powiedzieć! Nie chcę igieł, nie chcę szycia!
- Nie będzie igieł. Zobacz. Najpierw położę Ci na ranę taką zieloną serwetkę z dziurką. Żeby żadne bakterie nie dostały się do środka.
- Lubię zielony…
- No to super! A teraz w strzykawce mam taki magiczny płyn, poleję go na ranę i za chwilę nic Cię nie będzie bolało.
- Mamo, kupisz ten magiczny płyn? Naprawdę nic nie boli! Ale… teraz na pewno będzie pan szył tą ranę… ja nie chcę… boję się. Chcę wrócić do domu…
-Nie będę nic szył. Będę G O I Ł R A N Ę, okej? Tylko nie możesz patrzeć, bo wtedy magia nie zadziała. Odwrócisz głowę do taty?
- Tak…
- Widzisz, już po wszystkim. Chyba nie było tak strasznie, prawda?
- Nie było… ale… możemy już wrócić do domu?
- Tak, już jedziemy.
Czasem wystarczy zmienić narrację. Stworzyć opowieść, która będzie chronić, a nie przerażać. W tej historii była półprawda. Bo o ile strzykawka z lignokainą faktycznie nie miała igły, to jednak nici chirurgiczne już ją miały. Ale Młody nie czuł ukłucia. Znieczulenie zadziałało, a lekarz był oazą spokoju. I ten spokój się udzielał.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Karawana kryzysu vs. Katastrofa dobroci

Obraz
Mówią, że ciężko jest lekko żyć. Ciężko jest też mądrze pomagać. Narodowy zryw i wysyp oddolnych inicjatyw w obliczu trudnych doświadczeń to nasze polskie drugie imię. Ta solidarność w obliczu tragedii to z jednej strony nasza siła i znak rozpoznawczy – z drugiej strony – jeżeli nikt tym mądrze nie zarządzi, jest to łatwy przepis na kolejną katastrofę. Katastrofę dobroci, jak to trafnie ujął Przemek Rembielak w swoim wpisie na FB. Doskonale rozumiem to, że ludzie chcą pomagać. Organizują zbiórki rzeczowe, znajdują czas, przestrzeń i pieniądze na to, żeby kupić potrzebne rzeczy i zawieźć je do punktu zbiórki. Ładują ciężarówki, busy. Wysyłają pomoc w świat. Ale nie mają już świadomości, co z tymi rzeczami dzieje się na miejscu. Jeśli transport nie odbywa się w ścisłym kontakcie z lokalnymi władzami, rodzi się chaos. Ciężarówka czy bus jedzie do miasteczka czy wioski dotkniętej powodzią czy inną tragedią i na miejscu okazuje się, że tych rzeczy nie ma gdzie wyładować. Że nikt tego n...
Czytaj więcej

Szpitalne migawki – zapiski z neurologii

Zośka – pielęgniarka, z którą złapałam zawodową sztamę od pierwszego wspólnego dyżuru. Pomagała w trudnych momentach, miała bardzo dużo wyrozumiałości dla „świeżaka” w zespole. Wspólne dyżury były ciężkie, ale w dobrym składzie człowiek da sobie radę ze wszystkim. Po zdaniu specjalizacji z anestezjologii i intensywnej opieki zmieniła pracę na oddział zgodny z nabytymi uprawnieniami. Pamiętam, że było mi przykro, ale pomyślałam sobie: Zocha, idź po swoje. Dbaj o zawodową iskrę. Oddział neurologii w jednym z krakowskich szpitali to była moja pierwsza poważna praca w szpitalu. Było ciężko fizycznie, z dyżurów wracałam wykończona. Ale też wiele się tam nauczyłam. Zostało mi w głowie kilka ciepłych momentów. I niesamowita Oddziałowa Wagner. Wymagała dużo od swoich pracowników, ale też dawała niezawodne wsparcie. Nie było dla niej problemem, żeby pomóc ci zrobić toaletę pacjenta, kiedy sama nie dawałaś rady. Oferowała pomoc sama z siebie i było to zupełnie naturalne. Pamiętam jak w pierwszym...
Czytaj więcej

Dwa lata egzaminu z człowieczeństwa

Obraz
fot. Egala           Anna Alboth napisała kolejny ważny tekst – „Dwa lata zielonej granicy” mnie też skłoniły do refleksji na temat tego, co kryzys migracyjny mi odebrał, a czego nauczył. Na pewno nauczyłam się podchodzić bliżej Człowieka. Bez strachu o to czy pacjenta w ogóle można przytulić, po prostu dawałam ludzkie wsparcie całą sobą. Pozwalałam sobie na wszystkie emocje, bo autentyczność zawsze się obroni. Nauczyłam się o sobie tego, że choćbym nie wiem jak bardzo bała się wystąpień publicznych, jestem w stanie opowiedzieć historię ludzi w drodze, żeby dać im głos. Pamiętam jak Edyta zadzwoniła do mnie w styczniu i powiedziała: Cześć, w czerwcu organizuję konferencję pielęgniarską w Zakopanem. Chciałabyś na niej wystąpić i opowiedzieć o doświadczeniu pracy na pograniczu? Zgodziłam się. Mimo iż byłam naprawdę dobrze przygotowana do tego wystąpienia, na 10 minut przed wyjściem na scenę złapała mnie konkretna duszność. Ale szybko przypomniałam sobie po c...
Czytaj więcej